Sisler Kovulunca

Süreyya Arın’ın o duru ve sakin sesiyle Doğu Karadeniz’i dinlemek, daha önce hiç ayak basmadığı yabancı bir diyarı keşfediyormuş gibi hissettiriyor insana. ........................................................... Bazen bir Doğu Anadolu dinginliğinde suskun ve dramatik, bazen Doğu Karadeniz insanının coşkusu gibi ansızın hızlanan müzikler eşliğinde akan bu belgeselde ekrandan süzülen her bir manzara, zihinde yavaş yavaş demlenen buruk bir geçmişe özlem duygusuna dönüşüyor. Zaman akıp gitse çağ değişse de Doğu Karadeniz o kadim ruhunu kolay kolay teslim etmiyor. Öyle ki çözülen, kaybolan şeylerin ortasında bile özünü korumayı başaran dirençli bir coğrafya burası. Kulak verdiğinizde kuşkusuz şunu fark edeceksiniz; yıllar geçse de bazı sohbetler, seslerdeki o kendine has tonlamalar ve karakter, doğallığından hiçbir şey kaybetmeden bugünde yaşıyor. Bu coğrafyanın insanı da, ustası da bir başka.. Yaptığı işle gururlanmayı, emeğine bir pay çıkarmayı diğerlerinden biraz daha fazla yaşıyor. Başarmak için vazgeçmemek, kendi doğrusunun peşinden gitmek ve o tatlı aykırılık.. Ahşabın dokusuna sinen yaşam, kıyafetler ve evlerin içindeki samimi detaylar insanı bir anda 80’lerin o içtenlikli Yeşilçam sahnelerine, geçmişin nostaljik sıcaklığına götürüyor. Ve en nihayetinde bu hikaye, Doğu Karadeniz'in bakışlarını kameradan utanarak kaçıran ama mağrur duruşlarıyla da kendini göstermekten geri duramayan, asi fakat bir o kadar da yağmur kalpli çocuklarına kalıyor..