Normal People

This what TV can do. It can take time. Use redundancies as narrative strategies, find development in the little details, not in the big speeches. Just don't make a mistake twice and you are doing fine. Try to express what you are feeling and accept other people's love. That sounds banal but because Normal People honors these sentiments with scale, time, and the structural abilities of its medium it can turn them into something meaningful. It creates wisdom so to speak.

Every technical facet of this is done well; evocative but all working together to accentuate the beating heart of this thing, Mescal and Edgar-Jones. They are giving exquisite, vulnerable performances. Mescal especially plays a character I've never seen on television. His scene with the therapist is an all-timer. The pacing, structure and dialogue also keeps the same high standard, however part of the narrative feels immature. Overly precocious protagonists and underdeveloped side-characters.

Are these really normal people? lol

bu denli övülünce izlemeye karar vermiştim. son zamanlarda senaryodaki çatışmanın bu kadar kendini tekrar ettiği bir hikaye daha izlemedim. kaç kez ayrılıp tekrar bir araya geldiler. finalde birliktelerken yine ayrıldılar. türk dizilerindeki basit çatışmaları izler gibiydi.

aşk bu kadar iletişimsiz bir şey değil ya. bu kadar sözcüklerden uzak değil. anlamak için mikroskopla bakılması gereken bir şey değil. bu kadar sekse bağımlı değil, ten uyumundan ibaret değil. bu kadar sadakatten uzak değil. bu kadar postmodern değil. birbirlerine ve ilişkilerine karşı bu kadar korkak iki insanın yaşadığı şey değil.

As Ms. Rooney was only 27 when she wrote this, I am not really her target age demographic. That said, I couldn't relate to a single character, nor hardly a single action, in this 6hr tale of frustrating, uncommunicative, on-off teen romance. Do milennials really just walk out a room, or a dance, without explaining why? Having spend 6 hours invested in these characters and STILL not a "happy ending" it was just frustrating, and a real letdown. "Normal People"? Not in MY world. Great acting though

DNF

Normal People no va de grandes gestos ni de frases perfectas. Va de miradas, de silencios, de cosas que se dicen mal o demasiado tarde. Es una historia sencilla, sí, pero contada con una verdad que desarma. Marianne y Connell no son la típica pareja de serie: son dos personas que se quieren, se hieren, se pierden y, con los años, aprenden a convivir con lo que fueron. Y eso, sin adornos, es lo que más duele. La serie tiene una sensibilidad... - Full Review

Pessoas Normais estreava há 5 anos no Reino Unido. Vi só a metade por hoje, é bem fiel ao livro e os atores são ótimos, a boa notícia é que não está me esgotando emocionalmente como o livro, veremos na segunda metade. Plus: Fiquei meio puta que cortaram a dedada menstruada, um dos melhores momentos do livro, já deu esse tabu de sexo menstruada no audiovisual, né? Knaben.